Stopa żelaza
Pomimo swej twardości stopy żelaza z węglem mogą pochłaniać tylko niewielką energię, przy większej pękają. Już wcześniej metalurdzy zauważyli, że przedmuchiwanie powietrza przez ten związek chemiczny zmniejsza zawartość węgla, co nadaje stopowi większą plastyczność; spostrzeżenie to umożliwiło otrzymanie po raz pierwszy stali. Od tego czasu postęp w rozwoju techniki nierozłącznie związany był z doskonaleniem możliwości projektowania materiałów o różnym stopniu plastyczności i kruchości. Fatalne wady Pomimo odwiecznego związku pomiędzy postępem technicznym a tym, jak odkształcają się przedmioty, dopiero w naszym stuleciu udało się stworzyć naukowe podstawy pozwalające zrozumieć, dlaczego coś pęka. Jednak nawet dziś wiele szczegółów tego procesu ukrytych jest jeszcze za zasłoną złożonych relacji na poziomie mikroskopowym. Nie wiadomo na przykład, dlaczego już trzy atomy wodoru na milion atomów żelaza mogą sprawić, że zwykle plastyczna stal staje się niebezpiecznie krucha. Poszukując odpowiedzi na to i na inne pytania, ostatnie 20 lat spędziłem na próbach wykorzystania narzędzi, jakie oferuje chemia molekularna, do przewidywania sposobów pękania materiałów.