Materiały plastyczne
Z kolei materiały plastyczne, takie jak miedź, nie dadzą się przełamać wzdłuż płytkiego pęknięcia. W 1973 roku James R. Rice pracujący obecnie w Harvard University oraz Robert G. Thompson z National Institute of Standards and Technology wysunęli sugestię, że ta sama siła, która rozrywa pęknięcie w materiale kruchym, powoduje jego stępienie w materiale plastycznym. Naukowcy ci wystąpili z hipotezą, że najpierw pękają wiązania między płaszczyznami nachylonymi pod kątem do „czubka” pęknięcia, ale nie tworzy się przy tym żaden nowy defekt. Nachylone pod kątem warstwy atomów prześlizgują się natomiast w poprzek siebie, co pozwala złagodzić naprężenie poprzez włączenie nowych par atomów w ten proces [ilustracja na następnej stronie]. Nazwanie tego zjawiska poślizgiem oddaje łatwość, z jaką wiązania tworzą się i pękają wzdłuż tej płaszczyzny. Wewnętrzna kruchość lub plastyczność materiału sprowadza się do tego, czy wiązania w poprzek pęknięcia ulegają zerwaniu przed wiązaniami leżącymi w poprzek płaszczyzn poślizgu. Metalurdzy potrafią określić, które płaszczyzny przełamują się lub ześlizgują, badając materiał pod mikroskopem elektronowym.